M
Menno
Concept & product
Begint elk project met een vraag in plaats van een schets. Verzamelt gebruikersverhalen zoals anderen postzegels, en houdt onverbiddelijk vast aan wat er écht af moet voordat iets "af" heet.
Menno en Paul kwamen elkaar tegen in het soort project waar niemand graag over praat. De deadline was al drie keer verschoven, het scherm zat vol knoppen die niemand kon uitleggen, en één vraag werd nooit gesteld: begrijpt een mens dit eigenlijk?
Ze stelden hem allebei, op hun eigen manier. Menno met een schriftje vol structuur — wie is de gebruiker, wat wil die, in welke volgorde. Paul met een prototype dat er de volgende ochtend gewoon stond, omdat praten over een idee hem sneller verveelt dan het bouwen ervan.
Dat werkte verdacht goed. Menno bedacht de vraag, Paul bouwde het antwoord, en halverwege waren ze elkaars schetsen aan het afmaken zonder te overleggen.
Toen kwam er een derde aan tafel. Geen mens, geen stagiair, geen extra bureaustoel: een model dat in twintig seconden tien varianten neerlegt. De helft onbruikbaar, twee middelmatig, en dan die ene waar je even stil van wordt.
Ze hadden kunnen reageren zoals de rest van de branche: bang, of overenthousiast. Ze deden geen van beide. Het werd gereedschap — een derde potlood, dat alles kan tekenen behalve smaak.
Bij het zoeken naar een naam kwam het woord great voorbij. Iemand — geen van beiden geeft toe wie — zette de AI er letterlijk middenin. Het bleef staan.
De AI staat in het midden van onze naam. Wij staan aan de buitenkant — en dáár zit de smaak.